Het SOS van de planeet

Deze vrije tribune verscheen in De Morgen

Ik zag zaterdag op televisie tijdens Live Earth honderden internationale artiesten de revue passeren, allemaal met diezelfde, niet mis te verstane oproep. Het was een meer dan beleefd verzoek aan hun politieke leiders: Act now. Er ligt een historische politieke kans zomaar voor het grijpen voor iedereen die het wil zien. De planeet en onze portefeuille redden. Daar gaat het in de eerste plaats over. Het is een uitdaging waarvoor zelfs scenario’s bestaan. Wetenschappers en economen van New York tot Tokyo hebben die allang in kaart gebracht. Het is dus gewoon een kwestie van politieke Wil. Een kwestie van prioriteiten. Om het even cru te stellen: de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde versus het redden van planeet en economie. Een klein kind begrijpt dat dat niet echt een keuze is. Toch hoeven we een echt ecologisch regeerakkoord de eerstkomende maanden nog niet te verwachten in dit welvarende land. Alles op zijn tijd, denkt men naar aloude gewoonte.

 

In het land van Snoop Dogg en Leonardo DiCaprio – nochtans geen baken van de nieuwe Verlichting – schreeuwde ene Al Gore de klimaatopwarming al van de daken in de jaren zeventig. Tot in de jaren negentig onder Bill Clinton werd zijn verhaal nog onderschat. Ook George W. Bush blijft nu al twee presidentstermijnen lang koppig onbewogen. Of zijn opvolger dat zal kunnen volhouden mag serieus betwijfeld worden. Want doorbijter Al Gore slaagt er wonderwel in wereldwijd miljoenen mensen op de been te brengen. Tot in Johannesburg klinkt het SOS van de planeet. Bij monde van muzikanten en celebrities klinkt de bekommernis om het milieu dagelijks alsmaar luider. Maar ook en vooral bij jongeren sloeg de vonk over. In Hamburg ontstond er zaterdag een opmerkelijk tafereel op het Live Earthpodium. Een honderdtal jongeren van overal ter wereld riep in een twintigtal talen op tot actie. Geef ons een toekomst, riepen ze met overslaande stemmetjes. En ze onderstreepten hun strijdlust met een sentimentele song en een funky breakdance. Het was een ontroerend, want chaotisch en niet-georkestreerd moment. Het stond in schril contrast met de cynische uitspraken van non-believers die dezer dagen de verantwoordelijkheid van de mens inzake de opwarming ontkennen. Het was ook een bewijs dat de toekomstige generaties de realiteit wél onder ogen durven zien. De jeugd is, nog meer dan mijn generatie, doordrongen van de grote uitdagingen. Het gaat om hún toekomst, hún leefwereld, hún geld.

 

 

Ik behoor tot een generatie die opnieuw grenzen wil stellen, en daarom het debat en het meningsverschil aanmoedigt. Ook als het over wetenschappelijke thema’s als biotechnologie, stamcelonderzoek of de klimaatverandering gaat. Van politici verwachten we geen derde weg à la Tony Blair, maar duidelijkheid. De babyboomers wilden het vanuit hun emancipatorisch ideaal iedereen naar de zin maken. Maar we moeten ons afvragen of die houding niet juist verantwoordelijk is geweest voor uiteenlopende problemen van religieus fundamentalisme tot de afvalberg die zich nu laten voelen. Wij zeggen ook hardop dat niet elk standpunt valabel is. De politieke consensuscultuur die ook ons land jarenlang gekend heeft, is dringend aan herziening toe. Vandaag willen wij moedige keuzes, en met blik op de wereld, ook die buiten de dorpsgrenzen. Want de uitdagingen die zich stellen zijn groot en dringend. Politici mogen dus niet langer talmen en rond de pot draaien. Ze moeten nú vooruitgang boeken en wel op zeer korte termijn. Daartoe is een vrank debat nodig, dat sneller naar oplossingen zal leiden dan het voorzichtige gesprek. Daartoe is vooral een eerlijk discours nodig, en niet een Letermiaanse vaagheid die zo min mogelijk voor de borst stuit. Dat is oude politiek. Die luxe hebben we jammer genoeg niet meer.

Jonge mensen hoef je niet te overtuigen van ecologie. Daarom, en ook omdat ik dagelijks geconfronteerd word met een bange overheid, ben ik dezer dagen druk bezig met de voorbereiding van Art for Earth. Dat zal een evenement worden dat Belgische muzikanten, acteurs, schrijvers, stand-uppers etc. samenbrengt met vooraanstaande milieuwetenschappers rond de uitdaging der uitdagingen: global warming. In juni deed ik het al eens in het klein met klasbakken als Milow, Jef Neve, Peter Verhelst, Yevgueni, Gert Bettens, Serge De Gheldere, Peter Tom Jones, Stan Van Samang, Anne Provoost, Allan Muller, Lady Linn, Freddy Devadder, Dave Peters, Stijn Vandevoorde e.a. aan mijn zijde. Het resultaat was inspirerend en onvergetelijk.

In het najaar doen we dat opnieuw. Maar nog beter. Op een groot podium. U hoort er nog van. Tot later!

 

 

Tom Kestens is frontman van de rockgroep Lalalover. Bij de federale verkiezingen stond hij op de Senaatslijst voor Groen!

Advertenties

TrackBack URI

Blog op WordPress.com.
Entries en reacties feeds.

%d bloggers liken dit: